rss
Filosofie
|
Ieder jaar schrijft een medewerker van Bromet & dochters een artikel voor ons jaarverslag. Deze artikelen verwoorden de ideeën achter onze aanpak. | |
Het monopolie van de Publieke Omroep
| |
Geïnteresseerd maar kritisch
| |
Een nieuwe generatie
Door Albert Klein Haneveld, januari 2006 | |
Tijd
Televisie maken gaat me echter nooit vervelen. En dat heeft ook te maken met de manier waarop wij bij Bromet & dochters werken. ‘Wat tijd nodig heeft zal tijd krijgen', is één van mijn motto's. Natuurlijk werken wij ook met deadlines, maar over het algemeen wordt er genoeg tijd uitgetrokken om een programma te maken. | |
Een mensomroep Er zijn negen nieuwe omroepen die in 2005 willen toetreden tot het publieke bestel. Alle negen willen een groepering vertegenwoordigen die nu wordt verwaarloosd. Zo zijn er maar liefst twee aspirant omroepen die programma's willen maken over het welzijn van dieren. Er komt misschien een homo-omroep en een Pim Fortuyn-omroep. Het programma Koffietijd krijgt een vervolg bij de ouderenomroep MAX. En het NOB zal, op initiatief van De Nieuwe Omroep, waarschijnlijk een dependance openen in Afrika. Door Albert Klein Haneveld, januari 2004 | |
Werken met je familie Jij kan zeker wel heel goed met je familie opschieten, zeggen mensen altijd tegen me als ze horen dat ik in een bedrijf werk met mijn ouders, echtgenoot en zus. Ze doen alsof het uniek is dat het mij lukt samen te werken met de mensen waar ik groot bij ben geworden. Dat is het niet.De meeste bedrijven in Nederland zijn familiebedrijven. Nog niet zo heel lang geleden was het in Nederland heel gewoon om het beroep te kiezen van ouders, en in veel culturen wordt het vreemd gevonden als je ‘onafhankelijk' van je ouders wordt en in een andere stad je milieu probeert te ontvluchten. Door Laura Bromet, januari 2004 | |
Vorm versus inhoud In Hilversum staat de tijd stil. Vooral nu er de laatste jaren met de komst van DV camera's en montagesystemen als Final Cut Pro op technologisch gebied een revolutie heeft plaatsgevonden, begint dat op te vallen. Technologisch gezien heeft Hilversum zich sinds de oprichting van de televisie-industrie nauwelijks vernieuwd. Er zijn natuurlijk innovaties geweest, maar dat zijn innovaties geweest die pasten binnen het bestaande model. Een model dat zijn wortels heeft in de wereld van de radio en het toneel. In Hilversum wordt nog steeds gewerkt met nauwkeurig uitgelichte decors, met geschminkte presentatoren die ingestudeerde stukken tekst voordragen, met gasten die ook geschminkt worden en met vraaggesprekken die zorgvuldig worden voorgekookt.Door Albert Klein Haneveld, januari 2002 | |
Het genre van de toekomst Televisie maken is een kunstje. Een kwestie van veel oefenen ten einde de regels van het vak onder de knie te krijgen. Je leert het op de Media Academie of op de School voor de Journalistiek. Er zijn cursus programma's met titels als 'Workshop commentaar inspreken' en 'Research voor gevorderden'. Je leert er goede vragenlijstjes opstellen en scenario's tot in elk detail uitwerken. Met als resultaat dat je uiteindelijk programma's maakt die alleen qua onderwerp verschillen van het werk van anderen. Door Albert Klein Haneveld, januari 2001 | |
Het genre van de betrokken reportage Op dinsdagavond 2 oktober 1951 ging de eerste officiële televisie uitzending de lucht in. Op naar schatting 500 toestellen, in particulier bezit of in de etalages van de elektronische detailhandel, keek Nederland massaal naar het nieuwe medium. Het televisiebedrijf heeft sinds die start in 1951 een enorme vlucht genomen. Nederland telt inmiddels meer televisietoestellen dan inwoners. Dagelijks kan de kijker kiezen uit tientallen zenders en honderden programma's. Tijdens de eerste jaren van de Nederlandse televisie werden er vooral toespraken en toneelregistraties uitgezonden. In de loop van de twintigste eeuw heeft het medium zich ontwikkeld en zijn er echte televisieprogramma's ontstaan. Door Albert Klein Haneveld, januari 2000 | |
Ilpendam versus Hilversum Ilpendam is een dorpje iets ten noorden van Amsterdam op de weg naar Purmerend. De bedrijfsmatige activiteiten in het dorp beperken zich tot de smid, de autospuiterij, de stoelenbekleder, de dokter, de slager, de kapper en de televisieprogrammamaker. Die laatste dat zijn wij: een klein productiebedrijf voor kwalitatief hoogwaardige televisieprogramma's. Een typisch ambachtelijk bedrijf. Door Frans Bromet, januari 1999 | |
Een aantal jaar geleden is het functioneren van de Publieke Omroep ter discussie komen te staan. Nederland 1, 2 en 3 trokken steeds minder kijkers. Dat was erg, want wat heb je aan een Publieke Omroep als er niemand naar wil kijken? Dat is zonde van al dat geld. En dus werd er bezuinigd en gereorganiseerd. 
Vaak hoor ik van collegae die ook bij de televisie werken dat zij zelden of nooit televisie kijken. Ik kijk eigenlijk ook alleen maar naar de programma's die wij zelf maken. Ik hou van de eerlijke manier waarop wij mensen benaderen. Ik vind het prettig dat wij geen toneelstukjes opvoeren en mensen dingen laten zeggen die niet uit henzelf komen. Door Frans zijn mensenkennis en sterke observatie weet hij vaak dingen los te maken bij mensen die anderen laten liggen. Ik zie dat als een gave.
Traditioneel maken wij bij Bromet & dochters TV programma's. Daarbij is het nooit onze bedoeling om "een boodschap" te communiceren. Het gaat ons erom een mooi programma te maken waar mensen met plezier naar kunnen kijken. Meer niet. Jarenlang hebben wij gedacht dat de wereld van de communicatie een andere wereld was. Waar wij als televisiemakers niets te zoeken hebben. Maar die opvatting hebben wij bij moeten stellen. Wij worden steeds vaker door het bedrijfsleven ingezet om programma's te maken die worden gebruikt voor interne en externe communicatie. Hoe kan dat?
Zo nu en dan besluit ik om minder televisie te kijken. Dat is vaak op een moment dat ik me realiseer dat ik al een half uur aan het zappen ben. Of op het moment dat ik een programma met de beste wil van de wereld niet kan volgen, of dat ik me gewoon verveel.