Zo nu en dan besluit ik om minder televisie te kijken. Dat is vaak op een moment dat ik me realiseer dat ik al een half uur aan het zappen ben. Of op het moment dat ik een programma met de beste wil van de wereld niet kan volgen, of dat ik me gewoon verveel.
Televisie maken gaat me echter nooit vervelen. En dat heeft ook te maken met de manier waarop wij bij Bromet & dochters werken. ‘Wat tijd nodig heeft zal tijd krijgen', is één van mijn motto's. Natuurlijk werken wij ook met deadlines, maar over het algemeen wordt er genoeg tijd uitgetrokken om een programma te maken.
Tijd voor de research; mensen vinden die hun verhaal willen vertellen of die zich willen laten volgen met een camera. Tijd om met de camera een langdurig proces, zoals een verbouwing, te volgen. En vervolgens de tijd om te monteren.
Monteren is wat ik en een aantal andere video-editors binnen ons bedrijf doen. Eerst bekijk ik het ruwe materiaal en laat het tot me door dringen. Vervolgens maak ik een lange montage waarin de grote, soms dramatische verhaallijnen worden uitgezet, maar waarin ook de veelzeggende en vaak grappige details zijn verwerkt. Dan kijken met de regisseur, meestal is dat Frans. Beslissingen heroverwegen. Contrasten scherper maken, verhaallijnen verwijderen.
Als het verhaal goed loopt begint het pijnlijke proces van inkorten, waarin ik zorgvuldig gemonteerde stukken moet weggooien, omdat ze minder van belang zijn voor het verhaal.
Als het af is, ben ik trots. Trots op hoe het geworden is, trots op mijn collega's en trots op mezelf. Trots op dat wij vaak zulke mooie, ontroerende, grappige of spannende televisieprogramma's maken. En trots dat veel mensen er met plezier naar gaan kijken.
Januari 2005
