ABN AMRO: Huisbankiers

Bankbreed  (personeelsblad ABN AMRO)  *  15 september 2004

Frans Bromet maakt reality soap op bankshop en advieskantoor

De ambitie om huisbank te worden, is mooi. Maar hoe word je huisbank? Hoe kan iedereen daar aan bij dragen? De reality soap ‘Huisbankiers' en het mini-magazine ‘Op weg naar de huisbank' helpen antwoord geven op die prangende vragen.

Enig lef kun je de medewerkers van de bankshop in Zaandam en het advieskantoor in Amsterdam Zuidoost niet ontzeggen. Ze durven het aan om zes maanden lang te ‘figureren' in de reality soep ‘Huisbankiers'. Of om in de woorden van Vincent Putter van de Zaanse bankshop te blijven: ‘We gaan met de billen bloot.' De bekende Nederlandse filmmaker Frans Bromet legt de komende maanden het wel en wee van beide kantoren vast. Het resultaat is voor iedereen te zien op een video die alleen voor intern gebruik bestemd is. Doel: aan de hand van de film in het gehele land de discussie aanzwengelen hoe de weg naar huisbankierschap het best bewandeld kan worden. En misschien ook wel hoe vooral niet!

Het mini-magazine, dat ongeveer gelijktijdig met de soap verschijnt, benadert hetzelfde thema vanuit een ietwat andere invalshoek. In ‘Op weg naar de buisbank' worden medewerkers uitgedaagd zich de vraag te stellen hoe ze het nu eigenlijk zelf doen. Wat is mijn persoonlijke bijdrage aan de ambitie van ABN AMRO om huisbank te worden? En hoe kan ik die bijdrage vergroten? In het mini-magazine vertellen (bekende) klanten hoe ze tegen het huisbankierschap aankijken, wordt in beeld gebracht hoe de concurrentie klanten benadert en staan cijfers die weergeven hoe de bank er nu echt voorstaat. Bovendien krijgt de leiding van ABN AMRO drie lastige vragen voorgelegd. Vanuit de gedachte dat alleen door open en eerlijk met elkaar te communiceren de ambitie om huisbank te worden, gerealiseerd kan worden.

Bankbreed (personeelsblad ABN AMRO)  *  24 november 2004

Voordat filmer Frans Bromet aan de reality soap ‘Huisbankiers' begon, vond hij de bank nogal arrogant overkomen. Mede dankzij een kijkje in de keuken heeft hij die mening inmiddels bijgesteld. Zo is hij vooral onder de indruk geraakt van het leven op de bankshop Zaandam. ‘Daar wordt echt gebuffeld.'

Uiteindelijk vallen ze toch wel mee, die bankiers?
‘Sommigen zijn heel aardig, anderen verschrikkelijk gesloten. We vonden het erg jammer dat we niet mochten filmen in advieskantoor Zaandam. Daarop zijn we uitgeweken naar de Oval Tower in Amsterdam.'

Wat is je het meest opgevallen?
‘Met name de bankshoppers krijgen bijna wekelijks nieuwe programma's voor hun kiezen vanuit het hoofdkantoor. Die stroom plannen en opdrachten houdt maar niet op. Voordat men gewend is, komt er weer wat anders. Alles en iedereen is bezig met het halen van doelstellingen. Ik zou gek worden van alle nieuwe dingen die op mijn bordje verschijnen.'

Op het advieskantoor gaat het een stuk relaxter?
‘Absoluut. Daar speelt het gros van de werkzaamheden zich telefonisch af. Er heerst een andere sfeer, het gaat allemaal wat chiquer. Daar nodigt een rederij, die klant is, de accountmanager uit voor een rondvaart. Inclusief lunch.'

Hoe moeilijk vinden de acteurs en actrices het zichzelf een spiegel voor te houden?
‘Niet iedereen ziet de zin ervan in, anderen proberen zich eraan te onttrekken. Of willen niet meer meedoen. Die zeggen: het leidt me te veel af van mijn werk, doe mij maar niet. Dat is jammer, want je kunt alleen maar verder komen als je eerst bloot legt wat er aan de hand is.'

Je zo kwetsbaar opstellen, zie je dat bij meer bedrijven?
‘Wij proberen de mensen in hun kwetsbaarheid te laten zien, dat is ons handelsmerk. Bij Het Parool, waar vorig jaar een reorganisatie is doorgevoerd, was het precies zo. Daar ging ook van alles mis, maar we konden alles filmen.'

Heb je volledig de vrije hand?
‘In principe wel. Het moest een soap worden, vanaf het begin. Met ook wat persoonlijke accenten. Maar gaandeweg merk je dat het voor de bank soms toch wel moeilijk is om echt alles te laten zien. Er begint wat regie in te sluipen, er komen wensen.'

Heb je daar moeite mee?
‘Ik ben het niet zo gewend. Bij de omroep, waar ik het meeste voor doe, mag ik dingen maken zoals ik ze zie. De bank heeft haar eigen overwegingen en dat snap ik ook wel. Maar je wilt laten zien dat het allemaal nog niet loopt zoals het lopen moet, dat er aan gewerkt wordt en dat het niet zonder horten of stoten kan.'

Is het allemaal echt wat we zien?
‘Alles is echt, ik zet niets in scène, nooit. Dat zeg ik ook van tevoren. Wat je te zien krijgt is allemaal zo als het ging. We lopen rond en filmen wat we zien gebeuren.'

Ook niet met de Turkse vrouw die uiteindelijk met EUR 500 de bank uitstapt?
‘Hartstikke leuk, die vrouw. Voor ons was ze een geschenk. Je ziet dan hoe iemand van het kastje naar de muur wordt gestuurd omdat ze haar boodschap niet helder kan overbrengen. Daar kunnen jullie wat mee.'

Wat merk je van het huisbankierschap?
‘Dat leeft meer op het advieskantoor dan op de bankshop. Logisch, want hoe breng je bij een kleine particulier het gevoel van huisbank over? Ik heb tijdens het filmen niet de indruk gekregen dat het heel erg leeft op de bankshop.'

Is bij jou alles improvisatie?
‘Soms heb ik een eerste vraag, maar vaak dat niet eens. Ik kijk en luister goed wat er gaande is en daar haak ik op in. Soms hangen we zomaar een beetje rond om te kijken wat er gebeurt,'

Op een antwoord reageer je vaak met: ja ja. Is dat een ‘instemmend' ja, of een ‘zal wel' ja?
‘Ik denk dat ik daarmee bedoel dat ik begrepen heb wat er gezegd is. Ik doe het onbewust. Wat ik veel meer doe, is herhalen wat iemand gezegd heeft. Mensen gaan daarna vanzelf een stapje verder in hun antwoord. Of ik houd even mijn mond. De meeste mensen voelen zich dan gedwongen door te praten,'

Je bent lekker bezig?
‘Ik vind het een leuke opdracht. Het is boeiend om achter de schermen van de bank te kijken. Bovendien is het avontuurlijk om dat je niet weet waar je uitkomt.'

Bankbreed (personeelsblad ABN AMRO)  *  11 mei 2005

Zes afleveringen lang heeft de BU NL het dagelijkse doen en laten van collega's in Zaandam en Amsterdam op de voet gevolgd. De banksoap is inmiddels beëindigd, maar met name één man staat nog op ieders netvlies: Vincent Putter, de stoïcijnse vestigingsmanager van de bankshop aan de Gedempte Gracht in Zaandam. ‘Het was een unieke kans om je te laten horen.'

Veel collega's viel op dat je ‘het zo goed deed'. Waarom maakte je indruk, denk je?
‘Ik heb nogal wat complimenten gehad van mensen die me vroegen: had jij geen last van zenuwen? Vrijwel niet, nee. Ik was doorlopend mezelf.'

Je kwam erg naturel over, angst voor de camera leek je vreemd. Waar komt dat vandaan?
(Lachend) ‘Weet ik niet. Op zich ben ik een brutaaltje, en ik ben niet zo snel onder de indruk. Ik zeg altijd: doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg.'

Binnen de bank ben je nu een Bekende Nederlander, Hoe voelt dat?
‘Niet anders dan een halfjaar geleden. Eén keer heb ik daar iets van gemerkt, tijdens een bijeenkomst van Simply the Best. Weifelend kwam iemand naar me toe met de vraag of ik "die man uit de soap" was. Hij had net een paar collega's gesproken, maar niemand durfde naar me toe te komen. Toen dacht ik: het moet niet gekker worden. Verder merk ik er geen snars van.'

Maandenlang vreemde pottenkijkers over de vloer. Nooit eens de neiging gehad om te zeggen: sorry jongens, wegwezen vandaag?
‘Sterker nog, dat heb ik gedaan. Op een bepaald moment was het beter dat Frans Bromet en zijn mensen even uit beeld verdwenen. Maar daarna heb ik gezegd: dat gebeurt niet nog eens. Kom maar gewoon, en als iemand van ons een minder vrolijke bui heeft, leg maar vast.'

Nog klanten gehad die over de camera's klaagden?
‘Ze werkten vrijwel allemaal spontaan mee. Slechts een enkeling was in het begin even huiverig.'

In welk opzicht ben je veranderd?
‘Ik denk niet dat de soap andere mensen van ons heeft gemaakt. Er is wel bewustwording gecreëerd. En als team voelden we een zekere trots dat we het aangedurfd hebben. Lefgasten, ja. En we hebben ons blijvend sterk getoond, ook in lastige omstandig heden.'

Waarom ben je er eigenlijk ingestapt?
‘Om de BU NL een stapje verder te helpen, al klinkt dat wat clichématig. En om het hoofdkantoor met de nodige humor en zelfspot een spiegel voor te houden.'

Welke les heb je uit de soap getrokken?
‘Dat alles mogelijk is. Met een klein team kun je kennelijk het hele land beroeren. Ik vind dat heel bijzonder.'

Zijn jullie nu anders gaan werken?
‘In de details zullen er best kleine dingen veranderd zijn, maar dat is niet per se gekomen door de soap. Dat hadden we anders ook wel opgepakt.'

Wat zou je een volgende keer beslist anders doen?
‘Niets. Je zwakheid laten zien, dat is de kracht van deze soap geweest. We zijn een open en eerlijk kantoor, en we hoeven ons nergens voor te schamen.'

Spontaan tot het eind?
‘Hoe meer de eindstreep in zicht kwam, des te meer werden we richting huisbank geduwd. We hebben onze agenda's echter niet aangepast. Gelukkig is het nooit vervelend geworden.'

Een bevrijding, ‘s ochtends vroeg nergens meer een camera?
‘Totaal niet. Ik kijk nu al met enige weemoed op al die maanden terug.'

Mis je Frans al?
‘Missen is een groot woord, maar het is gek te bedenken dat hij op dit moment niet ergens in de bankshop rondloopt. Bij het af scheidsetentje zei hij: "Ik ben een beetje van jullie gaan houden." Zodra de camera aanstaat, is hij vlijmscherp. Zo niet, dan gaat hij relativeren. Het is een man met veel gevoel.'